||Sundarakanda ||

|| Sarga 56||( Slokas in Kannada )

 

(PS: This is a true translation of the Sanskrit epic which tends to have long descriptive sentences which are retained as they are)

||om tat sat||

ಸುಂದರಕಾಂಡ.
ಅಥ ಷಟ್ಪಂಚಾಶಸ್ಸರ್ಗಃ||

ತತಸ್ತು ಶಿಂಶುಪಾಮೂಲೇ ಜಾನಕೀಂ ಪರ್ಯುಪಸ್ಥಿತಾಮ್|
ಅಭಿವಾದ್ಯಾಬ್ರವೀದಿಷ್ಟ್ಯಾ ಪಶ್ಯಾಮಿ ತ್ವಾಮಿಹಾಕ್ಷತಾಮ್||1||

ಸ|| ತತಃ ಶಿಂಶುಪಾಮೂಲೇ ಪರ್ಯುಪಸ್ಥಿತಾಂ ಜಾನಕೀಂ ಅಭಿವಾದ್ಯ ಬ್ರವೀತ್ | ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ತ್ವಾಂ ಅಕ್ಷತಾಂ ಇಹ ಪಶ್ಯಾಮಿ||

Then offering salutations to Sita sitting under the Simsupa tree, he said,' Luckily I am seeing you unharmed'.

ತತಸ್ತಂ ಪ್ರಸ್ಥಿತಂ ಸೀತಾ ವೀಕ್ಷಮಾಣಾ ಪುನಃ ಪುನಃ|
ಭರ್ತೃಸ್ನೇಹಾನ್ವಿತಂ ವಾಕ್ಯಂ ಹನುಮಂತಂ ಅಭಾಷತ||2||
ಕಾಮಮಸ್ಯ ತ್ವಮೇವೈಕಃ ಕಾರ್ಯಸ್ಯ ಪರಿಸಾಧನೇ|
ಪರ್ಯಾಪ್ತಃ ಪರವೀರಘ್ನಃ ಯಶಸ್ಯಃ ತೇ ಬಲೋದಯಃ||3||
ಶರೈಸ್ತು ಸಂಕುಲಾಂ ಕೃತ್ವಾ ಲಂಕಾಮ್ ಪರಬಲಾರ್ದನಃ|
ಮಾಂ ನಯೇದ್ಯದಿ ಕಾಕುತ್‍ಸ್ಥಃ ತತ್ ತಸ್ಯ ಸದೃಶಂ ಭವೇತ್||4||
ತದ್ಯಥಾ ತಸ್ಯ ವಿಕ್ರಾನ್ತಮನುರೂಪಂ ಮಹಾತ್ಮನಃ|
ಭವತ್ಯಾಹವಶೂರಸ್ಯ ತಥಾ ತ್ವಮುಪಪಾದಯ||5||

ಸ|| ತತಃ ಪ್ರಸ್ಥಿತಂ ಹನುಮಂತಂ ವೀಕ್ಷಮಾಣಾ ಸೀತಾ ಭರ್ತೃಸ್ನೇಹಾನ್ವಿತಂ ವಾಕ್ಯಂ ಅಭಾಷತ||ಅಸ್ಯ ಕಾರ್ಯಸ್ಯ ಪರಿಸಾಧನೇ ಕಾಮಂ ತ್ವಂ ಏಕಂ ಏವ ಪರ್ಯಾಪ್ತಃ | ಅಸ್ಯ ತೇ ಬಲೋದಯಃ ಯಶಸ್ಯಃ || ಪರಬಲಾರ್ದನಃ ಕಾಕುತ್‍ಸ್ಥಃ ಶರೈಸ್ತು ಲಂಕಾಂ ಸಂಕುಲಾಂ ಕೃತ್ವಾ ಯದಿ ಮಾಂ ನಯೇತ್ ತತ್ ತಸ್ಯ ಸದೃಶಂ ಭವೇತ್ ||ತತ್ ಮಹಾತ್ಮನಃ ಆಹವಶೂರಸ್ಯ ತಸ್ಯ ವಿಕ್ರಾಂತಂ ಅನುರೂಪಂ ಯಥಾ ಭವತಿ ತಥಾ ತ್ವಂ ಉಪಪಾದಯ ||

Then seeing Hanuman who is all set to go, Sita spoke words showing her love to her husband. ' For this mission to be accomplished surely you alone are capable. With this you attain fame and strength. If the slayer of enemy forces, Kakutstha, creating distress all over Lanka with his arrows and takes me back that will be worthy of him. You act in a way that is worthy of him who is chivalrous in battle , who is a great soul'.

ತದರ್ಥೋಪಹಿತಂ ವಾಕ್ಯಂ ಪ್ರಶ್ರಿತಂ ಹೇತುಸಂಹಿತಮ್|
ನಿಶಮ್ಯ ಹನುಮಾಂಸ್ತಸ್ಯಾ ವಾಕ್ಯ ಮುತ್ತರಮಬ್ರವೀತ್||6||

ಸ|| ಹನುಮಾನ್ ಪ್ರಶ್ರಿತಂ ತತ್ ಹೇತುಸಂಹಿತಂ ಅರ್ಥೋಪಹಿತಂ ತಸ್ಯಾಃ ವಾಕ್ಯಂ ನಿಶಮ್ಯ ಹನುಮಾನ್ ವಾಕ್ಯಂ ಉತ್ತರಂ ಅಬ್ರವೀತ್ |

Hanuman hearing those properly inclined, meaningful words supported with reason, spoke in response.

ಕ್ಷಿಪ್ರಮೇಷ್ಯತಿ ಕಾಕು‍ತ್‍ಸ್ಥೋ ಹರ್ಯೃಕ್ಷಪ್ರವರೈರ್ವೃತಃ|
ಯಸ್ತೇ ಯುಧಿ ವಿಜಿತ್ಯಾರೀನ್ ಶೋಕಂ ವ್ಯಪನಯಿಷ್ಯತಿ||7||
ಏವಮಾಶ್ವಾಸ್ಯ ವೈದೇಹೀಂ ಹನುಮಾನ್ ಮಾರುತಾತ್ಮಜಃ|
ಗಮನಾಯ ಮತಿಂ ಕೃತ್ವಾ ವೈದೇಹೀಂ ಅಭ್ಯವಾದಯತ್||8||
ತತಸ್ಸ ಕಪಿಶಾರ್ದೂಲಃ ಸ್ವಾಮಿಸಂದರ್ಶನೋತ್ಸುಕಃ|
ಆರುರೋಹ ಗಿರಿಶ್ರೇಷ್ಠಂ ಅರಿಷ್ಠಂ ಅರಿಮರ್ದನಃ||9||

ಸ|| ಕಾಕುತ್‍ಸ್ಥಃ ಹರ್ಯಕ್ಷು ಪ್ರವರೈಃ ವೃತಃ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ಏಷ್ಯತಿ | ಯಃ ಯುಧಿ ಅರೀನ್ ವಿಜಿತ್ಯ ತೇ ಶೋಕಮ್ ವ್ಯಪನಯಿಷ್ಯತಿ ||ವೈದೇಹೀಂ ಏವಂ ಅಶ್ವಾಸ್ಯ ಹನುಮಾನ್ ಮಾರುತಾತ್ಮಜಃ ಗಮನಾಯ ಮತಿಂ ಕೃತ್ವಾ ವೈದೇಹೀಂ ಅಭ್ಯವಾದಯತ್ ||ತತಃ ಕಪಿಶಾರ್ದೂಲಃ ಸ್ವಾಮಿಸಂದರ್ಶನೋತ್ಸುಕಃ ಅರಿಷ್ಠಂ ಗಿರಿಶ್ರೇಷ್ಠಂ ಅರಿಮರ್ದನಃ ಆರುರೋಹ ||

' Kakutstha will come quickly along with Vanara chiefs. He having won the enemies in the battle will remove your sorrow'. Thus having assured Vaidehi , Hanuman the son of wind god, having made up his mind to go offered salutations to Vaidehi. Then the tiger among Vanaras and crusher of foes, eager for meeting the Lord, ascended the best of mountains, Arishta.

ತುಂಗಪದ್ಮಕಜುಷ್ಟಾಭಿಃ ನೀಲಾಭಿರ್ವನರಾಜಿಭಿಃ|
ಸೋತ್ತರೀಯಮಿವಾಂಭೋದೈಃ ಶೃಂಗಾಂತರವಿಲಮ್ಬಿಭಿಃ||10||
ಬೋಧ್ಯಮಾನಮಿವ ಪ್ರೀತ್ಯಾ ದಿವಾಕರಕರೈಃ ಶುಭೈಃ|
ಉನ್ಮಿಷನ್ತಮಿವೋದ್ದೂತೈಃ ಲೋಚನೈರಿವ ಧಾತುಭಿಃ||11||

ಸ|| ತುಂಗಪದ್ಮಕಜುಷ್ಟಾಭಿಃ ನೀಲಾಭಿಃ ವನರಾಜಿಭಿಃ ಶೃಂಗಾಂತರ ವಿಲಮ್ಬಿಭಿಃ ಅಂಬೋಧೈಃ ಸ ಉತ್ತರೀಯಂ ಇವ (ಅಸ್ತಿ)||ಶುಭೈಃ ದಿವಾಕರಕರೈಃ ಪ್ರೀತ್ಯಾ ಬೋಧ್ಯಮಾನಂ ಇವ (ಅಸ್ತಿ) ಉದ್ಧೂತೈಃ ಲೋಚನೈರಿವ ಧಾತುಭೀ ಉನ್ಮಿಷನ್ತಂ ಇವ ||

The mountain was having forest ranges full of tall Padmaka trees and the dark ones. The clouds hanging between peaks looked like an upper garment. The auspicious Sun rays were as though affectionately waking up ( the mountain). The minerals pushed up by the wind were like eyes that are opening up.

ತೋಯೌಘನಿಸ್ಸ್ವನೈರ್ಮಂದ್ರೈಃ ಪ್ರಾಧೀತ ಮಿವ ಪರ್ವತಮ್|
ಪ್ರಗೀತಮಿವ ವಿಸ್ಪಷ್ಟೈಃ ರ್ನಾನಾಪ್ರಸ್ರವಣಸ್ವನೈಃ||12||
ದೇವದಾರುಭಿರತ್ಯುಚ್ಚೈಃ ಊರ್ಧ್ವಬಾಹುಮಿವ ಸ್ಥಿತಮ್|
ಪ್ರಪಾತ ಜಲನಿರ್ಘೋಷೈಃ ಪ್ರಾಕೃಷ್ಟ ಮಿವ ಸರ್ವತಃ||13||

ಸ|| ಮನ್ದ್ರೈಃ ತೋಯೌಘನಿಶ್ವನೈಃ ಪ್ರಾಧೀತಂ ಇವ ವಿಸ್ಪಷ್ಟೈಃ ನಾನಾಪ್ರಸ್ರವಣ ಸ್ವನೈಃ ಪ್ರಗೀತಂ ಇವ ಪರ್ವತಮ್|| ಅತ್ಯುಚ್ಚೈಃ ದೇವದಾರುಭಿಃ ಊರ್ಧ್ವಬಾಹುಂ ಇವ ಸ್ಥಿತಂ | ಪ್ರಪಾತ ಜಲನಿರ್ಘೋಷೈಃ ಸರ್ವತಃ ಪ್ರಾಕೃಷ್ಟಂ ಇವ |

The loud sounds of gurgling waters were like reciting (mantras) with specific sounds. The different kinds of sounds of water falls were as though the mountain was singing. The tall Devadarus were like one standing with the arms raised. The sounds of water falls all over were like reverberations.

ವೇಪಮಾನ ಮಿವ ಶ್ಯಾಮೈಃ ಕಂಪಮಾನೈಃ ಶರದ್ಘನೈಃ|
ವೇಣುಭಿರ್ಮಾರುತೋದ್ದೂತೈಃ ಕೂಜನ್ತಮಿವ ಕೀಚಕೈಃ||14||
ನಿಶ್ಸ್ವಸನ್ತಮಿವಾಮರ್ಷಾತ್ ಘೋರೈರಾಶೀವಿಷೋತ್ತಮೈಃ|
ನೀಹಾರಕೃತಗಂಭೀರೈಃ ಧ್ಯಾಯನ್ತಮಿವ ಗಹ್ವರೈಃ||15||

ಸ|| ಶ್ಯಾಮೈಃ ಕಂಪಮಾನೈಃ ಶರದ್ಘನೈಃ ವೇಪಮಾನಂ ಇವ| ವೇಣುಭಿಃ ಕೀಚಕೈಃ ಮಾರುತೋದ್ಧೂತೈಃಕೀಚಕೈಃ ಕೂಜಂತಂ ಇವ ( ಅಸ್ತಿ) ||ಘೋರೈಃ ಆಶೀವಿಷೋತ್ತಮೈಃ ನಿಃಶ್ವಶಂತಂ ಇವ| ನೀಹಾರಕೃತ ಗಂಭೀರೈಃ ಗಹ್ವರೈಃ ಧ್ಯಾಯನ್ತಂ ಇವ ||

The mountain appeared trembling with dark clouds of autumn. The hollow bamboos hit by the winds made sweet noises like bamboo flutes . (The mountain sounds were) like the hissing sounds of dreadful poisonous snakes. The caves majestically covered with mist were as though meditating.

ಮೇಘಪಾದನಿಭೈಃ ಪಾದೈಃ ಪ್ರಕಾನ್ತಮಿವ ಸರ್ವತಃ|
ಜೃಂಭಮಾನ ಮಿವಾಕಾಶೇ ಶಿಖರೈರಭ್ರಮಾಲಿಭಿಃ||16||
ಕೂಟೈಶ್ಚ ಬಹುಧಾ ಕೀರ್ಣೈಃ ಶೋಭಿತಂ ಬಹುಕನ್ದರೈಃ|
ಸಾಲತಾಲಾಶ್ವಕರ್ಣೈಶ್ಚ ವಂಶೈಶ್ಚ ಬಹುಭಿರ್ವೃತಮ್||17||

ಸ||ಮೇಘಪಾದನಿಭೈಃ ಪಾದೈಃ ಸರ್ವತಃ ಪ್ರಕಾನ್ತಮಿವ ಅಭ್ರಮಾಲಿಭಿಃ ಶಿಖರೈಃ ಆಕಾಶೇ ಜೃಂಭಮಾಣಂ ಇವ||ಬಹುಧಾ ಕೀರ್ಣೈಃ ಬಹುಕಂದರೈಃ ಕೂಟೈಶ್ಚ ಶೋಭಿತಂ | ಬಹುಭಿಃ ಸಾಲತಾಲಾಶ್ವಕರ್ಣೈಶ್ಛ ವಂಶೈಶ್ಚ ವ್ತತಂ||

The ranges of foothills appearing like feet of the clouds and the peaks like garlands of clouds , it made one look like yawning. With many kinds of caves and moutain peaks it was delightful. It was covered with many Sala, Tala, and Aswakarna trees, as well as bamboos and reeds.

ಲತಾವಿತಾನೈರ್ವಿತತೈಃ ಪುಷ್ಪವದ್ಭಿರಲಂಕೃತಮ್|
ನಾನಾಮೃಗ ಗಣಾಕೀರ್ಣಂ ಧಾತುನಿಷ್ಯನ್ದಭೂಷಿತಮ್||18||
ಬಹುಪ್ರಸ್ರವಣೋಪೇತಂ ಶಿಲಾಸಂಚಯಸಂಕಟಮ್|
ಮಹರ್ಷಿಯಕ್ಷಗಂಧರ್ವ ಕಿನ್ನರೋರುಗಸೇವಿತಮ್||19||
ಲತಾಪಾದಸಂಘಾತಂ ಸಿಂಹಾಧ್ಯುಷಿತಕನ್ದರಮ್|
ವ್ಯಾಘ್ರಸಂಘಸಮಾಕೀರ್ಣಂ ಸ್ವಾದುಮೂಲಫಲದ್ರುಮಮ್||20||

ಸ||ವಿತತೈಃ ಪುಷ್ಪವದ್ಭಿಃ ಲತಾವಿತಾನೈಃ ಅಲಂಕೃತಂ ನಾನಾಮೃಗಗಣಾಕೀರ್ಣಂ ಧಾತುನಿಷ್ಯಂದಭೂಷಿತಮ್ || ಬಹುಪ್ರಶ್ರವಣೋಪೇತಂ ಶಿಲಾಸಂಚಯಸಂಕಟಂ ಮಹರ್ಷಿ ಯಕ್ಷ ಗಂಧರ್ವ ಕಿನ್ನರಃ ಉರುಗಃ ಸೇವಿತಮ್|| ಲತಾಪಾದಪಸಂಘಾತಂ ಸಿಂಹಾಧ್ಯುಷಿತಕನ್ದರಮ್ ವ್ಯಾಘ್ರ ಸಂಘ ಸಮಾಕೀರ್ಣಂ ಸ್ವಾದುಮೂಲಫಲಾದ್ರುಮಮ್||

It was spread with creepers filled with flowers and there were herds of many types of animals. the mountain was decorated with colorful minerals dropping down. With many waterfalls with heaps of rocks making the flow of water difficult, it was inhabited by sages, Yakshas, Gandharvas, Kinnaras and Nagas. With clusters of creepers and trees, trees bearing tasty fruits and roots , caves inhabited by lions were scattered all over.

ತಂ ಆರುರೋಹ ಹನುಮಾನ್ ಪರ್ವತಂ ಪವನಾತ್ಮಜಃ|
ರಾಮದರ್ಶನ ಶೀಘ್ರೇಣ ಪ್ರಹರ್ಷೇಣಾಭಿಚೋದಿತಃ||21||
ತೇನ ಪಾದತಲಾಕ್ರಾನ್ತಾ ರಮ್ಯೇಷು ಗಿರಿಸಾನುಷು|
ಸಘೋಷಾಃ ಸಮಸೀರ್ಯನ್ತ ಶಿಲಾಃ ಚೂರ್ಣೀಕೃತಾಸ್ತತಃ||22||

ಸ|| ಪವನಾತ್ಮಜಃ ಹನುಮಾನ್ ರಾಮದರ್ಶನ ಶೀಘ್ರೇಣ ಪ್ರಹರ್ಷೇಣ ಅಭಿಚೋದಿತಃ ತಂ ಪರ್ವತಂ ಆರುರೋಹ|| ತತಃ ರಮ್ಯೇಷು ಗಿರಿಸಾನುಷು ತೇನ ಪಾದತಲಾಕ್ರಾಂತಾಃ ಶಿಲಾಃ ಸುಘೋಷಾಃ ಚೂರ್ಣೀಕೃತಾಃ ಸಮಸೀರ್ಯನ್ತ||

Hanuman, the son of wind god, with joy and anxious to see Rama soon, ascended the mountain happily. The rocks on beautiful mountain ranges crushed under Hanuman's feet, making a loud noise rolled down reduced to powder.

ಸ ತಂ ಆರುಹ್ಯ ಶೈಲೇಂದ್ರಂ ವ್ಯವರ್ಥತ ಮಹಾಕಪಿಃ|
ದಕ್ಷಿಣಾದುತ್ತರಂ ಪಾರಂ ಪ್ರಾರ್ಥಯನ್ ಲವಣಾಂಭಸಃ||23||
ಅಧಿರುಹ್ಯ ತತೋ ವೀರಃ ಪರ್ವತಂ ಪವನಾತ್ಮಜಃ|
ದದರ್ಶ ಸಾಗರಂ ಭೀಮಂ ಮೀನೋರಗನಿಷೇವಿತಮ್||24||

ಸ||ಸಃ ಮಹಾಕಪಿಃ ಲವಣಾಂಭಸಃ ದಕ್ಷಿಣಾತ್ ಉತ್ತರಂ ಪಾರಂ ಪ್ರಾರ್ಥಯನ್ ತಂ ಶೈಲೇಂದ್ರಂ ಆರುಹ್ಯ ವ್ಯವರ್ಧತ||ತತಃ ವೀರಂ ಪವನಾತ್ಮಜಃ ಪರ್ವತ್ಂ ಅಧಿರುಹ್ಯ ಮೀನೋರುಗನಿಷೇವಿತಂ ಭೀಮಂ ಸಾಗರಂ ದದರ್ಶ||

The great Vanara wishing to cross the ocean from the southern tip to northren shore having climbed the mountain grew in size. Then the heroic son of wind god having climbed the mountain saw the fearsome ocean inhabited by fishes and snakes.

ಸ ಮಾರುತ ಇವಾsಕಾಶಂ ಮಾರುತಸ್ಯಾsತ್ಮಸಂಭವಃ|
ಪ್ರಪೇದೇ ಹರಿಶಾರ್ದೂಲೋ ದಕ್ಷಿಣಾದುತ್ತರಂ ದಿಶಮ್||25||
ಸ ತದಾ ಪೀಡಿತಸ್ತೇನ ಕಪಿನಾ ಪರ್ವತೋತ್ತಮಃ|
ರರಾಸ ಸಹ ತೈರ್ಭೂತೈಃ ಪ್ರವಿಶನ್ ವಸುಧಾತಲಮ್||26||
ಕಮ್ಪಮಾನೈಶ್ಚ ಶಿಖರೈಃ ಪತದ್ಭಿರಪಿ ಚ ದ್ರುಮೈಃ|

ಸ|| ಮಾರುತಸ್ಯ ಆತ್ಮಸಂಭವಃ ಸಾ ಹರಿಶಾರ್ದೂಲಃ ದಕ್ಷಿಣಾತ್ ಉತ್ತರಂ ದಿಶಂ ಮಾರುತಃ ಇವ ಆಕಾಶಂ ಪ್ರಪೇದೇ||ಸ ತದಾ ತೇನ ಕಪಿನಾ ಪೀಡಿತಃ ಸಃ ಪರ್ವತೋತ್ತಮಃ ಭೂತೈಃ ಸಹ ವಸುಧಾತಲಂ ಪ್ರವಿಶನ್ ಕಂಪಮಾನೈಃ ಶಿಖರೈಃ ಪತತ್ಭಿಃ ದ್ರುಮೈಃ ರರಾಸ||

The son of wind god, tiger among the Vanaras, leaped in to the sky form the south towards north like wind god. Then pressured by the Vanara the best of mountains entered the earth along with all creatures , with its mountain tops shaken and trees falling making great sound.

ತಸ್ಯೋರು ವೇಗೋನ್ಮಥಿತಾಃ ಪಾದಪಾಃ ಪುಷ್ಪಶಾಲಿನಃ||27||
ನಿಪೇತುರ್ಭೂತಲೇ ರುಗ್ಣಾಃ ಶಕ್ರಾಯುಧ ಹತಾ ಇವ|
ಕನ್ದರಾನ್ತರಸಂಸ್ಥಾನಂ ಪೀಡಿತಾನಾಂ ಮಹೌಜಸಾಮ್||28||
ಸಿಂಹಾನಾಂ ನಿನದೋ ಭೀಮೋ ನಭೋ ಭಿನ್ದನ್ ಸ ಶುಶ್ರುವೇ|

ಸ|| ತಸ್ಯ ಉರುವೇಗಾತ್ ಮಥಿತಾಃ ಪುಷ್ಪಶಾಲಿನಃ ಪಾದಪಾಃ ರುಗ್ಣಾಃ ಶಕ್ರಾಯುಧಹತಾ ಇವ ಭೂತಲೇ ನಿಪೇತುಃ||ಕನ್ದರಾನ್ತರ ಸಂಸ್ಥಾನಮ್ ಪೀಡಿತಾಂ ಮಹೌಜಸಾಂ ಸಿಂಹಾನಾಂ ಭೀಮಃ ಸಃ ನಿನಾದಃ ನಭಃ ಭಿನ್ದನ್ ಶುಶ್ರುವೇ||

Shaken by the force of his thighs , the blossoming trees fell on the ground like sick people struck down by Indra's thunderbolt. The terrific roar of lions residing in those crushed caves was heard cracking the sky .

ಸ್ರಸ್ತಾವ್ಯಾವೃತ್ತ ವಸನಾ ವ್ಯಾಕುಲೀಕೃತಭೂಷಣಾಃ||29||
ವಿದ್ಯಾಧರ್ಯಃ ಸಮುತ್ಪೇತುಃ ಸಹಸಾ ಧರಣೀ ಧರಾತ್|
ಅತಿಪ್ರಮಾಣಾ ಬಲಿನೋ ದೀಪ್ತಜಿಹ್ವಾ ಮಹಾವಿಷಾಃ||30||
ನಿಪೀಡಿತ ಶಿರೋಗ್ರೀವಾ ವ್ಯಚೇಷ್ಟನ್ತ ಮಹಾಹಯಃ|

ಸ|| ವಿಧ್ಯಾಧರ್ಯಃ ತ್ರಸ್ತವ್ಯಾವೃತವಸನಾ ವ್ಯಾಕುಲೀಕೃತ ಭೂಷಣಾಃ ಸಹಸಾ ಧರಣೀ ಧರಾತ್ ಸಮುತ್ಪೇತುಃ||ಅತಿಪ್ರಮಾಣಃ ಬಲಿನಃ ದೀಪ್ತಜಿಹ್ವಾಃ ಮಹಾವಿಷಾಃ ಮಹಾಹಯಃ ನಿಪೀಡಿತಶಿರೋಗ್ರೀವಾಃ ವ್ಯಚೇಷ್ಟನ್ತ||

The Vidhyadharas who were afraid , with their clothes slipped in fear with ornaments disarrayed at once flew from the mountain. Strong and highly poisonous snakes huge in size with glowing tongues were pressed on their heads and necks ( by hanuman taking a leap).

ಕಿನ್ನರೋರಗ ಗಂಧರ್ವಯಕ್ಷವಿದ್ಯಾಧರಸ್ತದಾ||31||
ಪೀಡಿತಂ ತಂ ನಗರಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಗಗನಮಾಸ್ಥಿತಾಃ|
ಸ ಚ ಭೂಮಿಧರಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಬಲಿನಾ ತೇನ ಪೀಡಿತಃ||32||
ಸ ವೃಕ್ಷಶಿಖರೋದಗ್ರಃ ಪ್ರವಿವೇಶ ರಸಾತಲಮ್|

ಸ|| ತದಾ ಕಿನ್ನರೋರಗ ಗಂಧರ್ವಯಕ್ಷವಿದ್ಯಾಧರಃ ಪೀಡಿತಂ ತಂ ನಗವರಮ್ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಗಗನಂ ಆಸ್ಥಿತಾಃ||ಬಲಿನಾ ತೇನ ಪೀಡಿತಃ ಸವೃಕ್ಷಶಿಖರೋದಗ್ರಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಸಃ ಭೂಮಿಧರಶ್ಚ ರಸಾತಲಂ ಪ್ರವಿವೇಶ||

Then the Kinnars, Gandharvas, Yakshas, Vidyadharas left the pressured mountain and occupied the sky. Pushed by the powerful one , the mountain along with the trees and its peaks sank into the underworld.

ದಶಯೋಜನವಿಸ್ತಾರಃ ತ್ರಿಂಶದ್ಯೋಜನಮುಚ್ಛ್ರಿತಃ||33||
ಧರಣ್ಯಾಮ್ ಸಮತಾಂ ಯಾತಃ ಸ ಬಭೂವ ಧರಾಧರಃ|

ಸ|| ದಶಯೋಜನವಿಸ್ತಾರಃ ತ್ರಿಂಶತ್ ಯೋಜನಂ ಉಚ್ಛ್ರಿತಂ ಧರಾಧರಃ ಧರಣ್ಯಾಂ ಸಮತಾಂ ಯಾತಃ ಬಭೂವ||

Ten Yojana wide and thirty yojana high that mountain was levelled to ground.

ಸ ಲಿಲಿಂಗ ಯಿಷುರ್ಭೀಮಂ ಸಲೀಲಂ ಲವಣಾರ್ಣವಮ್||34||
ಕಲ್ಲೋಲಾಸ್ಫಾಲ ವೇಲಾನ್ತ ಮುತ್ಪಪಾತ ನಭೋ ಹರಿಃ||35||

ಸ|| ಸ ಹರಿಃ ಭೀಮಂ ಕಲ್ಲೋಲಾಸ್ಫಾಲವೇಲಾಂ ತಂ ಲವಣಾರ್ಣವಮ್ ಸಲೀಲಂ ಲಿಲಿಂಘಯಿಷುಃ ನಭಃ ಉತ್ಪಪಾತ||

The Vanara desiring to cross the ocean of salt water with huge waves dashing towards the shore leaped into the sky.

ಇತ್ಯಾರ್ಷೇ ಶ್ರೀಮದ್ರಾಮಾಯಣೇ ಆದಿಕಾವ್ಯೇ ವಾಲ್ಮೀಕೀಯೇ
ಚತುರ್ವಿಂಶತ್ ಸಹಸ್ರಿಕಾಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಮ್
ಶ್ರೀಮತ್ಸುಂದರಕಾಂಡೇ ಷಟ್ಪಂಚಾಶಸ್ಸರ್ಗಃ ||

Thus ends the fifty sixth Sarga of Sundarakanda in Ramayana the first poem ever composed in Sanskrit by the first poet sage Valmiki.

|| om tat sat||